دوستان و قدیمیترهای اینجا اغلب آگاهند که ما چند سالی هست که از دیگر دوستانِ وبلاگ دار و وبلاگ نویس و وبلاگ خوان ، کمی فاصله گرفته ایم و خودمان را نه درگیرِ گرمابه و گلستانشان می کنیم و نه درگیرِ زد و - بند - خوردهایشان ، ولی خُب یک جورهایی بند را به آب داده ایم اینبار و به سرمان زده است در پاسخ به فرخوانِ گاربینو ، هفت آرزوی محالمان را به رشتهء تحریر در بیاوریم.

====

اوّل اینکه صدورِ هرگونه ویزا و به هرکجایه دنیا ، برای یک تعدادی از دوستان و اطرافیانِ خاصّمان تنها با اجازهء کتبی اینجانب مقدور بود. تا دیگر نمی گذاشتیم این استوانهء انفرادی اینطور خلوت و خلوت تر شود.

دوّم اینکه تا انتهایِ این ماه ، سه باب فروشگاه در مراکز خرید به شرح زیر برایمان فراهم می شد تا این ایدهء مان اینطور به باده فنا نمی رفت.

تندیس سنتر!
میلاد نور سنتر!
اسکان شاپینگ سنتر!

+ یک دفتر کار با متراژِ متوسّط ، خارج از هرگونه محدودهء طرحِ ترافیک.

سوّم اینکه کارشناسیمان را در شریف ، مکانیک می خواندیم و بعدش هم همان را ادامه می دادیم و اینطور گرفتار نمی کردیم خودمان را به اینجا و اینها و اینطور.

چهارم اینکه ، بزرگراهِ حکیم را که تشریف می برید غرب به شرق ، یک برجکی را ملاحظه می فرمائید - انشالله - ، در طبقاتِ 48 به بالایه این برج ، یک آلونکی ، چیزی - ترجیحاً نزدیک به آلونکه شاهین - اگر فراهم می شد ، خوب بود.

پنجم اینکه اینقدر ناتمام نبودیم در هر کار و آنقدر عقلمان می رسید که حالا که داریم آرزو می کنیم ، به جائی برنمی خورد اگر اولویت را به این می دادیم. که چقدر یک خصیصهء یک فرد می تواند او را آزار دهد و عقب نگه دارد که این ناتمامی ما را.

ششم اش اینکه آن زمان که جوانتر بودیم ، حماقت کردیم و شرم و حیا پیشه ، زیادی سخت گرفتیم ، خوب میشد اگر بر میگشتیم و کمی تین ایجری تر برخورد می کردیم و بزرگانه رفتار کردن را می گذاشتیم به وقت اش.

هفتم هم اینکه کاش اینترنت هرگز آفریده نمی شد.

====

لازم به یادآوریست اعتبارِ این آرزوها صرفاً تا پایانِ هفتهء جاری می باشد.

احمقانه است! فراموش کردیم این مورده حیاتی را! یک فروند دخترکِ خوب و خوشگل و خوش اخلاق و خوش هیکل و خوش صحبت و فهیم! -برای خالی نبودنه عریضه است این مورد - و اینها هم به سبدِ آرزوهامان اضافه می فرمائیم ، در ازایش هرکدام از بالایی ها هم که حذف بشوند ،از نظرِ ما اشکالی ندارد!